Voor organisaties · Organisatieopstellingen
Wat het is
In een organisatieopstelling worden elementen van een vraagstuk — afdelingen, rollen, doelen, een besluit, een klant — door personen of markeringen in de ruimte gerepresenteerd. Door te kijken naar afstand, richting en wat er in de opstelling gebeurt, ontstaan nieuwe perspectieven op plek, ordening, verbondenheid en wederkerigheid.
Thema’s die vaak naar voren komen:
Grenzen: een opstelling is een hypothesevormende werkvorm. Ze wordt niet gepresenteerd als objectief bewijs, wordt niet gebruikt om iemand een verborgen motief of schuld toe te schrijven en vervangt geen onderzoek in de praktijk. Familiesystemen worden niet één-op-één gelijkgesteld aan organisaties.
Werkvormen
Context, posities, relaties en patronen verkennen. Hypothesen openhouden, geen suggestieve vragen.
Formele en feitelijke invloed vergelijken. Met oog voor privacy en politieke gevoeligheid.
Belangen, afhankelijkheden en veranderinvloed zichtbaar maken.
Perspectieven en relationele hypothesen verkennen. Niet als objectief bewijs.
Mogelijke invloed van historie onderzoeken zonder onbewezen causale conclusies.
Hypothesen toetsen in het echte werk. Klein, veilig en meetbaar.
Voor wie
Een opstelling wordt ingezet als onderdeel van een traject of als losse werksessie van een dagdeel, altijd na een intake. Deelnemers bepalen zelf hoe ver zij gaan; niemand wordt gedwongen een positie in te nemen. Wat in de sessie wordt besproken, blijft binnen de vooraf gemaakte afspraken over vertrouwelijkheid.
Volgende stap
